น้องรัก  เรารู้จักกันมาเกือบ 5 ปีแล้วเนอะ วันแรกที่น้องออกมา ยังจำได้ว่าน้องตัวเล็กมาก ร้องงอแงตลอด ติดแม่แจเลย น้องออกมาเป็นลำดับที่สาม พี่เฝ้าลุ้นตั้งแต่วินาทีที่แม่ดุ๊กดิ๊กของน้องเดินมาบอกว่าจะคลอด(ดุ๊กดิ๊กสีแข้งสีขาแล้วร้องเสียงดัง) แม่ดุ๊กดิ๊กลงนอนในลังที่พี่เตรียมผ้านุ่มหลายผืนไว้รองรับพวกหนูแล้วน้องเหมียวทั้งสามตัวก็ออกมาอย่างปลอดภัย สองตัวแรกดูแข็งแรงดี ออกมาปุ๊บก็หานมกินเลย แต่น้องสุดท้องนี่ถือว่าสุดท้องจริงๆเหมือนโดนพี่ๆแย่งของดีไปหมด ตัวก็เล็กมาก หางก็กุดแถมเอาแต่ร้องอย่างเดียว ไม่ค่อยกินนมอีกต่างหาก  ตอนนั้นพี่นึกว่าหนูจะไม่รอดแล้วซะอีก ยิ่งแม่แมวก็มาทิ้งพวกหนูไปตั้งแต่ยังไม่หย่านม ขณะที่น้องแมวพี่ๆ หัดกินข้าวแทนนมได้ แต่น้องสุดท้องอย่างหนูกลับไม่ค่อยยอมกินเลย แต่หนูก็รอดมาได้ จนวันนี้...
      พี่ๆยิ่งโตก็ยิ่งแก่นแก้ว ซนกันมาก ทั้งจับงูเข้าบ้านบ้าง เล่นกับแมงป่องจนโดนมันต่อยบ้าง แต่หนูไม่เคยโดนอะไรเลย เพราะจับอะไรก็ไม่ค่อยจะได้ ได้จับแมลงเล็กๆซักทีก็เอามาอวดซะ ความที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงทำให้พี่เอ็นดูหนูเป็นพิเศษ เอามานอนด้วย เล่นด้วย(เบาๆ) และคุยด้วย 
     แต่วันหนึ่งพี่ก็ต้องจากหนูมาด้วยความจำเป็น ความคิดถึงน้องรักมีมากมาย อยากคุยด้วย อยากนอนด้วย อยากเล่นด้วย จนทำให้พี่รู้จักความพิเศษของหนูที่น้องตัวอื่นๆทำไม่ได้ เมื่อแม่เอาโทรศัพท์ไปนาบที่หู แล้วน้องก็ร้องตอบพี่กลับมา ตั้งแต่วันนั้นยามพี่คิดถึงหนูหรือยามหนูคิดถึงพี่ เราก็ได้เจ้าแท่งสี่เหลี่ยมนี้ช่วยสื่อถึงกัน น้องเก่งมากๆ แค่แม่กดโทรออกให้แล้วเปิดลำโพงวางไว้ เราก็คุยกันได้นานสองนาน และยาวนานจนปีที่สี่แล้ว
    การจากลา เป็นสิ่งที่ใครๆก็ไม่ปรารถนา แต่มันก็เป็นสิ่งที่จะเลี่ยงหรือกำหนดไม่ได้ ดังที่พี่รองของหนูจากพี่ไปตั้งแต่ปีแรกที่พี่มาอยู่ที่นี่ และพี่ใหญ่ก็ตามไปในปี่ที่สอง แน่นอนพี่ไม่ปรารถนาให้ใครจากไปอีก น้ำตาที่เสียไปทุกครั้งอยากให้มันเป็นครั้งสุดท้าย แต่.....
   ความรู้สึกกลัวเกิดขึ้นทันทีที่แม่บอกว่าหนูป่วย ใจภาวณาขอให้หนูหายไวๆ ให้พี่ได้มีโอกาสกลับไปเจอหนูอีก อาการหนูทรงตัวอยู่เกือบสองอาทิตย์ จนพี่คิดว่าหนูน่าจะหายและยังไม่น่าจะ...
   จนวันนี้เสียงโทรศัพท์ที่ดังเช้ากว่าปกติทำพี่ใจสั่น และข่าวร้ายก็เกิดขึ้นจนได้ น้ำตาไม่มีเหมือนพวกพี่ๆเพราะสักกี่ล้านหยดก็บอกความเศร้า ความเจ็บปวด และความเสียใจออกมาไม่ได้ มันเต็มไปด้วยคำถามว่าทำไม ทำไมต้องเกิด ทำไมน้องต้องไป แล้วนี่คือความจริงหรือ สิ่งที่เรากลัวเกิดขึ้นอีกแล้ว พี่ไม่มีโอกาสได้เจอน้องอีก แม้วินาทีที่หนูจากไปพี่ก็ไม่มีโอกาสจะได้ร่ำลา
   จากนี้คงไม่มีแล้วสินะ เสียง เหมียวๆทางโทรศัพท์ เสียงขู่ เสียงอ้อน ไม่มีหางกุดดุ๊กดิ๊กให้แหย่ ไม่มีตาเขียวจ้องมอง ไม่มีแล้วน้องที่รักและเอ็นดู หลับให้สบายนะหนู ขอบคุณพรหมลิขิตที่ให้เราเจอกัน ขอบคุณเรื่องดีๆที่ทำให้พี่เคยยิ้ม ถึงเจ้าจะจากไปไกล แต่ใจพี่ยังคงมีหนูอยู่ในห้องที่เรียกว่า ความทรงจำ... ตลอดไป